Það er óhætt að segja að síðasti
sólarhringur hafi verið stútfullur af viðburðum hér á
Strandboulevarden.
Allt byrjaði þetta í gær þegar ég
reyndi að slá Norðurlandamet með því að hjóla með 7 fulla poka af
dósum og rusli en mistókst. Ég sem sagt datt af hjólinu, braut bæði
fram og afturljósið á hjólinu, skekkti stýrið og beyglaði körfuna,
dreifði dósum um allt og skautaði á maganum í gegnum rusl og
plastflöskur þar til ég staðnæmdist með nefið upp við stuðara á
kyrrstæðum bíl.
Þar sem ég ligg þarna afvelta og
bölvandi sjálfum mér fyrir klaufaskapinn kemur kona, sem hafði
orðið vitni að gjörningnum, að vífandi með skelfingarsvip á
andlitinu og ég sé strax á henni að hún er að búa sig undir að
smella mér í læsta hliðarlegu og hefja hjartahnoð. Ég staulast því
á fætur og útskýri í snatri fyrir henni að ég sé stálsleginn þó
þetta hafi litið illa út. Hún stigur með semingi upp á hjólið sitt
og hverfur út í nóttina full efasemdar( alltaf gaman að vera
háfleygur ).
Svo þegar ég kem heim læsi ég hjólinu
eins og venjulega, rétti stýrið aðeins og beygla körfuna aðeins til
baka. Daginn eftir þegar ég ætla að skjótast út í búð kemur í ljós
að einhver fáránlega fyndinn einstaklingur hafði stolið hjólinu
okkar. Óþolandi pakk. Hjólið búið að standa þarna í meira en ár
óáreitt og svo er því stolið um leið og búið er að beygla það í
döðlur. Skil ekki svona lagað.
Í dag hófst dagurinn á
flugeldasýningu hjá meistara Arnari. Þegar pabbi hans frelsaði hann
úr prísund bleyjunnar þá nýtti hann tækifærið til fulls og pissaði
yfir sig allan og þá meina ég gjörsamlega allan. Það krafðist
frekari þrifa sem enduðu með fullnaðarsigri Arnars litla þegar hann
pissaði yfir pabba sinn og langt út á gólf. Nú var kominn tími á
rótækar aðgerðir og því leynivopnið baðbalinn dreginn fram. Fyrsta
baðið var tekið með trompi og Arnar pissaði ekki á neinn á meðan á
því stóð
J. Afar sáttur lítill prins sem
lá vafinn í baðhandklæðið sitt með hettunni eftir
baðið.
Þegar Arnar var orðinn þurr, búinn að fá að
borða og kominn með ferska bleyju á bossann þá var kominn tími á að
prufukeyra fína vagninn hans. Foreldrarnir dúðuðu hann upp og röltu
svo með hann út í Netto. Hann steinsvaf allan tímann og virtist
hinn sáttasti með þessa meðferð. Á leiðinni fundum við hjólið okkar
liggjandi á gangstéttinni og í fínu lagi. Einhver brandarakall
hafði sem sagt haft fyrir því að dröslast með það í fanginu, þar
sem það var læst, í um kílómeter áður en hann var búinn að hlæja
sig sáttan og skildi það þar eftir. Alveg með ólíkindum en mjög
gott að hafa fundið hjólið enda er það nauðsynlegt þegar það þarf
að bera mikið heim úr búðinni. Í raun var það lán í óláni þessi
hjólastuldur þar sem við vorum svo sátt með að hafa fundið hjólið
þegar við komum í Netto að ég átti ekki í neinum vandræðum með að
sannfæra aðra fjölskyldumeðlimi um að nú væri tíminn til að kaupa
2,9 kg dósina af Quality Street gæða jólasælgætinu. Mmmmmmmmmmm nú
mega jólin sko alveg fara að koma.